Όσο προχωρά το φθινόπωρο, τα δέντρα δεν προσπαθούν να κρατήσουν τα φύλλα τους με το ζόρι. Αφήνουν να πέσουν, με το βάρος που τους αναλογεί, τα φύλλα που συγκέντρωναν το φως του ήλιου όλη τη χρονιά και υποδέχονται τον χειμώνα με τα κλαδιά τους ελαφρωμένα. Το ανθρώπινο σώμα δεν τα καταφέρνει τόσο εύκολα όσο τα δέντρα. Καθώς πλησιάζει το τέλος της χρονιάς, οι ώμοι ανεβαίνουν λίγο λίγο, η πλάτη σκληραίνει και το βάρος όσων κρατούσαμε μέσα μας συσσωρεύεται, σπόνδυλο τον σπόνδυλο. Συχνά νομίζουμε ότι κουράστηκε πρώτα η ψυχή, όμως, κοιτάζοντας πίσω, διαπιστώνουμε πως το σώμα είχε στείλει τα σήματά του πολύ νωρίτερα.
Το ομαδικό πρόγραμμα σωματικής εκφραστικής θεραπείας «Κήπος του σώματος: Το σώμα των εποχών», που πραγματοποιείται στο Κέντρο Ολοκληρωμένης Θεραπείας Νου και Σώματος Πουμ στο Γιανγκπιόνγκ της επαρχίας Γκιόνγκι, ξεκινά ακριβώς από αυτό το σημείο. Πρόκειται για ένα ταξίδι τεσσάρων Σαββάτων, από το φθινόπωρο στον χειμώνα, όπου οι συμμετέχοντες συναντούν τη ροή των εποχών μέσα από τη γλώσσα του σώματος. Το πρόγραμμα ολοκλήρωσε την πρώτη συνεδρία, «Η συγκομιδή», στις 12 Σεπτεμβρίου και συνεχίζεται στις 10 Οκτωβρίου με τη δεύτερη, «Τα πεσμένα φύλλα».
Σωματική εκφραστική θεραπεία: μια στιγμή όπου μιλά πρώτα το σώμα και όχι το μυαλό
Ο όρος somatic προέρχεται από την ελληνική λέξη «σῶμα». Η προσέγγιση διαφέρει από τη συνηθισμένη άσκηση ή τις διατάσεις, καθώς εστιάζει όχι στην εξωτερική εικόνα που βλέπουμε στον καθρέφτη, αλλά στις σωματικές αισθήσεις που βιώνουμε από μέσα. Η σωματική εκφραστική θεραπεία παραμένει σε αυτές τις εσωτερικές αισθήσεις και, μέσα από μέσα που αφυπνίζουν τις πέντε αισθήσεις και μέσα από δημιουργικές εργασίες έκφρασης, φέρνει στην επιφάνεια τις ιστορίες που κουβαλά το σώμα.
Τον «Κήπο του σώματος» συντονίζει η Γουόν Τζονγκ-ον, ψυχοθεραπεύτρια σωματικής προσέγγισης και θεραπεύτρια εκφραστικών τεχνών. Κάθε μία από τις τέσσερις συνεδρίες έχει το δικό της σημείο εστίασης στο σώμα, το δικό της μέσο και ένα ερώτημα. Η «Συγκομιδή» του Σεπτεμβρίου έμεινε στα χέρια, τα μπράτσα και το μπροστινό μέρος του κορμού, χρησιμοποιώντας φυσικά υλικά ως μέσο. Τα «Πεσμένα φύλλα» του Οκτωβρίου στρέφονται στους ώμους, την πλάτη και τη σπονδυλική στήλη, μαζί με αιθέρια έλαια. Ο «Πάγος και οι ρίζες» του Νοεμβρίου δουλεύουν τη γείωση της λεκάνης, των ποδιών και των πελμάτων με singing bowls, ενώ οι «Σπόροι και η χειμερία νάρκη» του Δεκεμβρίου εξετάζουν την ενοποίηση και το κέντρο ολόκληρου του σώματος με κάρτες ταρώ. Οι διοργανωτές ανέφεραν ότι βασική αρχή της δουλειάς είναι να ελέγχεται πρώτα η ύπαρξη εσωτερικών και εξωτερικών πόρων, ώστε το σώμα να μπορεί να στηριχθεί με ασφάλεια, πριν ξεκινήσουν οι βαθιές ασκήσεις χαλάρωσης και αποφόρτισης.
Η συνεδρία της «Συγκομιδής» τον Σεπτέμβριο και οι ιστορίες του σώματος που ανακάλυψαν οι συμμετέχοντες
Το ερώτημα της πρώτης συνεδρίας ήταν: «Τι έχω καλλιεργήσει;». Στα σχόλια των συμμετεχόντων που δημοσίευσαν οι διοργανωτές καταγράφονται μικρές, προσωπικές ανακαλύψεις. Ο συμμετέχων Ντολμένγκι είπε ότι, αντιμετωπίζοντας τις κινήσεις των χεριών και των μπράτσων του, συνειδητοποίησε πως στη ζωή του δυσκολευόταν να σπρώχνει, να τεντώνεται προς τα εμπρός και να τραβά κάτι προς το μέρος του. Αφήνοντας να απελευθερωθεί η ενέργεια που είχε μείνει συσσωρευμένη, ένιωσε ανακούφιση και απελευθέρωση. Η Νεριτ είπε ότι, μένοντας κοντά σε ένα αγκαθωτό κάστανο, ένιωσε πως ό,τι φαίνεται εξωτερικά δεν είναι το παν και πως αισθάνθηκε ταυτόχρονα συγγνώμη και ευγνωμοσύνη απέναντι στο σώμα της. Η Παντζάκι θυμήθηκε πως ένιωσε μεγάλη ευτυχία όταν αφέθηκε ολοκληρωτικά, χόρεψε απελευθερώνοντας την ενέργειά της και στη συνέχεια άφησε το σώμα της να ακουμπήσει στο πάτωμα. Η Μεριγκόλντ, που βρίσκεται σε μια μεταβατική περίοδο της ζωής της, είπε ότι έκανε καλά που επέλεξε τολμηρά να βρεθεί εκεί και ότι όλα όσα έζησε εκείνη την ημέρα έγιναν πηγή έμπνευσης για να βρει την κατεύθυνση της μελλοντικής της ζωής.
Διαβάζοντας αυτές τις μαρτυρίες, εκείνο που έμεινε περισσότερο ήταν μια φράση της Κιππούμ: η εξομολόγηση ότι θέλει να πάρει μαζί της στη ζωή την ιδέα πως επιτρέπεται απλώς να παίζει και πως κι αυτό είναι εντάξει. Να αντιλαμβάνεται πόσο τεταμένο ήταν το σώμα της και να δίνει στον εαυτό της την άδεια να παίξει για λίγο. Ίσως τελικά αυτά τα δύο να είναι και όσα μας διδάσκει ο διαλογισμός.
Η συνεδρία των «Πεσμένων φύλλων» τον Οκτώβριο: μαθαίνοντας να αφήνουμε μέσα από ένα άρωμα που διαλύεται
Το βάρος μιας ολόκληρης χρονιάς συσσωρευμένο στους ώμους, την πλάτη και τη σπονδυλική στήλη
Το ερώτημα της δεύτερης συνεδρίας είναι: «Τι μπορώ να αφήσω;». Μετά την εποχή κατά την οποία απλώναμε τα χέρια για να μαζέψουμε, έρχεται η στιγμή να ρωτήσουμε το σώμα τι είναι αυτό που έχει μείνει για πολύ καιρό στους ώμους μας και πώς μπορούμε να το αφήσουμε. Όλοι μπορούν να καταλάβουν ότι οι ώμοι είναι το πρώτο σημείο που σκληραίνει όταν προσπαθούμε να κρατήσουμε κάτι πάση θυσία· αρκεί να σταθούν μπροστά στον καθρέφτη στο τέλος μιας ημέρας.
Κυπαρίσσι και κέδρος: το φθινοπωρινό άρωμα που επιλέγει το ίδιο το σώμα
Το βασικό μέσο του Οκτωβρίου είναι τα εποχικά αρώματα. Θα χρησιμοποιηθούν έλαια, όπως το κυπαρίσσι και ο κέδρος, με βαθύ άρωμα που θυμίζει πεσμένα φύλλα και χώμα. Οι διοργανωτές εξηγούν ότι, όταν κάποιος κλείνει τα μάτια και εισπνέει ήρεμα το άρωμα, το σώμα επιλέγει μόνο του εκείνο που συντονίζεται με αυτό που θέλει περισσότερο να αφήσει αυτή τη στιγμή.
Υπάρχει ένας λόγος που το άρωμα ταιριάζει ιδιαίτερα σε αυτή τη συνεδρία. Όσο κι αν προσπαθεί κανείς να το κρατήσει, τρεμοπαίζει ανάμεσα στα δάχτυλα και σύντομα διαλύεται στον αέρα. Το να παρατηρείς κάτι που δεν μπορείς να κρατήσεις και σβήνει από μόνο του γίνεται μια άσκηση αποδέσμευσης. Το μήνυμα της συνεδρίας είναι ότι δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε να πετάξουμε κάτι με το ζόρι· αρκεί να αφήσουμε την αναπνοή να ακολουθήσει τη ροή του αρώματος. Οι συμμετέχοντες θα λάβουν θεραπευτικό σετ με εποχικό μείγμα αρωματικών ελαίων, ποιητικό υλικό για έμπνευση, κάρτες στοχασμού και πουγκί, ενώ θα προσφερθούν επίσης τσάι και σνακ.
Μια πρόσκληση να αφήσουμε χωρίς να χρειάζεται να πετάξουμε τίποτα με το ζόρι
Οι διοργανωτές προτείνουν τη συνεδρία σε όσους θέλουν να κάνουν έναν απολογισμό της χρονιάς, αλλά νιώθουν ότι οι σκέψεις τους είναι τόσο περίπλοκες ώστε δεν μπορούν να τις τακτοποιήσουν· σε όσους θέλουν να αφήσουν πίσω την ένταση του σώματος και του νου· και σε όσους επιθυμούν να συναντήσουν μέσα από το σώμα όσα χρειάζεται να αφήσουν και όσα θέλουν να υποδεχθούν. Η ομάδα θα αποτελείται από έως 8 άτομα. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένας μικρός, ουσιαστικός κύκλος που θα σέβεται τον ρυθμό του καθενός. Μετά τον Οκτώβριο, οι συνεδρίες «Πάγος και ρίζες» στις 14 Νοεμβρίου και «Σπόροι και χειμερία νάρκη» στις 12 Δεκεμβρίου θα συνεχίσουν διαδοχικά το ταξίδι, θέτοντας μαζί με το σώμα το ερώτημα τι θα προστατεύσουμε και τι θα φυτέψουμε στον χώρο που δημιουργήθηκε αφήνοντας πράγματα πίσω.
Το ότι το δέντρο αφήνει τα φύλλα του δεν είναι παραίτηση, αλλά προετοιμασία για την επόμενη εποχή. Το μήνυμα αυτής της συνεδρίας, ότι πρέπει να αφήσουμε για να μπορέσουμε να ξαναγεμίσουμε, λέει το ίδιο πράγμα. Αν φτάσατε ως εδώ κρατώντας σφιχτά κάτι σε μια γωνιά της καρδιάς σας όλη αυτή τη χρονιά, ίσως αυτό το φθινόπωρο να μπορείτε να κάνετε τους ώμους σας λίγο πιο ελαφρούς. Τι κρατούσαν σήμερα οι δικοί σας ώμοι;
Αναμένουμε άρθρα από ειδικούς στον διαλογισμό που χρειάζονται προβολή.
Για πληροφορίες σχετικά με άρθρα: fare3041@naver.com