Ερευνητές του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Γενεύης στην Ελβετία υπέβαλαν 26 ενήλικες χωρίς προηγούμενη εμπειρία στον διαλογισμό σε 17 λεπτά διαλογισμού αυτοσυμπόνιας· ο χρόνος αντίδρασης στην αλλαγή οπτικής μειώθηκε κατά 68 χιλιοστά του δευτερολέπτου
Όσοι έκαναν διαλογισμό αυτοσυμπόνιας κοιτάζοντας ένα άβαταρ που αναπαριστούσε τον εαυτό τους στην εικονική πραγματικότητα αντέδρασαν ταχύτερα, σε σύγκριση με όσους έκαναν τον ίδιο διαλογισμό με κλειστά μάτια, σε μια δοκιμασία αλλαγής στην οπτική γωνία ενός άλλου ανθρώπου. Το πείραμα πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Τμήματος Κλινικής Νευροεπιστήμης του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Γενεύης και δημοσιεύθηκε στις 5 Αυγούστου στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Mindfulness.
Ανάλυση δεδομένων από 26 άτομα χωρίς εμπειρία στον διαλογισμό
Οι ερευνητές στρατολόγησαν 30 άτομα και ανέλυσαν τα δεδομένα 26 εξ αυτών. Το δείγμα αποτελούνταν από 13 άνδρες και 13 γυναίκες, ηλικίας 20 έως 49 ετών, με μέση ηλικία 27,15 έτη (τυπική απόκλιση 8,15). Όλοι ήταν υγιείς ενήλικες χωρίς εμπειρία στον διαλογισμό, ενώ αποκλείστηκαν άτομα με ιστορικό νευρολογικών ή ψυχιατρικών διαταραχών ή κατάχρησης ουσιών.
Η μελέτη ακολούθησε ενδοϋποκειμενικό σχεδιασμό. Κάθε συμμετέχων υποβλήθηκε και στις δύο συνθήκες, με τυχαιοποιημένη σειρά. Η μία ήταν η συνθήκη αυτοσυμπόνιας με βάση το άβαταρ και η άλλη η τυπική συνθήκη αυτοσυμπόνιας.
17 λεπτά κάτω από τον νυχτερινό ουρανό
Και οι δύο συνθήκες περιλάμβαναν καθοδηγούμενο διαλογισμό με ηχητικές οδηγίες διάρκειας περίπου 17 λεπτών. Μετά το στάδιο υποδοχής, το σκηνικό μεταφερόταν σε περιβάλλον με νυχτερινό ουρανό. Οι συμμετέχοντες εστίαζαν για 5 λεπτά στις σωματικές αισθήσεις και την αναπνοή, προτού ακολουθήσουν διαφορετικές διαδικασίες ανάλογα με τη συνθήκη.
Στην τυπική συνθήκη, οι συμμετέχοντες συνέχιζαν τον καθοδηγούμενο διαλογισμό με κλειστά μάτια. Στη συνθήκη του άβαταρ, είχαν τα μάτια ανοιχτά και κοιτούσαν ένα άβαταρ του οποίου οι κινήσεις συγχρονίζονταν με τις δικές τους. Παράλληλα, παρουσιάζονταν ερεθίσματα φωτεινών αναλαμπών σε συγχρονισμό με τον καρδιακό τους παλμό. Με τον τρόπο αυτό συνδυάζονταν οπτικά και καρδιακά αισθητηριακά ερεθίσματα.
Για την τεχνική υλοποίηση χρησιμοποιήθηκε κράνος HP Reverb G2 με οπτικό πεδίο 107 μοιρών και ανάλυση 2160×2160 ανά μάτι. Το άβαταρ δημιουργήθηκε με实时 σάρωση του σώματος των συμμετεχόντων από τέσσερις κάμερες Kinect Azure.
Η αυτοσυμπόνια αυξήθηκε και στις δύο συνθήκες
Στην Κλίμακα Αυτοσυμπόνιας Κατάστασης (SSCS, 18 ερωτήσεις σε κλίμακα 5 βαθμίδων), η κύρια επίδραση του χρόνου μέτρησης ήταν στατιστικά σημαντική (χ²(2)=29.46, p〈0.001). Η συνθήκη του άβαταρ παρουσίασε σημαντική αύξηση σε σχέση με τη γραμμή βάσης (t=6.68, p〈0.001, Cohen's d=0.94), όπως και η τυπική συνθήκη (t=5.53, p〈0.001, d=0.80). Η διαφορά μεταξύ των δύο συνθηκών δεν ήταν στατιστικά σημαντική (p=0.25).
Στην κλίμακα SOFI, η οποία μετρά τις τέσσερις απεριόριστες ιδιότητες που στρέφονται προς τον εαυτό και τους άλλους, τα θετικά χαρακτηριστικά ήταν υψηλότερα στη συνθήκη του άβαταρ (4.07), ακολουθούμενα από την τυπική συνθήκη (4.01) και τη γραμμή βάσης (3.85). Τα αρνητικά χαρακτηριστικά ήταν χαμηλότερα στη συνθήκη του άβαταρ (1.44).
Η διαφορά φάνηκε στη δοκιμασία αλλαγής οπτικής
Το σημείο στο οποίο οι δύο συνθήκες διαφοροποιήθηκαν καθαρά ήταν η «δοκιμασία αλλαγής σώματος του εαυτού» (OBT). Οι συμμετέχοντες έβλεπαν για 200 χιλιοστά του δευτερολέπτου μια εικόνα ανθρώπου στραμμένου προς τα εμπρός ή προς τα πίσω και έπρεπε να κρίνουν αν το χέρι που επισημαινόταν ήταν το αριστερό ή το δεξί. Η δοκιμασία περιλάμβανε 192 επαναλήψεις και μετρούσε την ικανότητα προβολής του εαυτού στο σώμα ενός άλλου ανθρώπου.
Στη συνθήκη του άβαταρ, ο χρόνος αντίδρασης μειώθηκε κατά μέσο όρο 68,24 χιλιοστά του δευτερολέπτου (t(25)=-4.33, p=0.002, Cohen's d=-0.85). Στην τυπική συνθήκη, η μείωση ήταν 23,39 χιλιοστά του δευτερολέπτου και δεν ήταν στατιστικά σημαντική (p=0.28). Η άμεση σύγκριση των δύο συνθηκών έδειξε επίσης ότι η μείωση ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στη συνθήκη του άβαταρ (χ²(1)=10.53, p=0.001). Δεν καταγράφηκε διαφορά μεταξύ των συνθηκών ως προς την ακρίβεια.
Δεν παρατηρήθηκε διαφορά μεταξύ των δύο συνθηκών στα διαστήματα μεταξύ των καρδιακών παλμών, στην καρδιακή συχνότητα ή στη μεταβλητότητα του καρδιακού ρυθμού, όπως μετρήθηκαν με ηλεκτροκαρδιογράφημα.
Η συνθήκη του άβαταρ υπερείχε στην ικανότητα αλλαγής οπτικής
Οι ερευνητές κατέληξαν ότι τα πολυαισθητηριακά αντιληπτικά ερεθίσματα μπορούν να στηρίξουν την αλλαγή οπτικής και να ενισχύσουν την ενσυναισθητική εμπλοκή απέναντι στον εαυτό. Το βασικό συμπέρασμα του πειράματος είναι ότι και οι δύο μορφές διαλογισμού ενίσχυσαν την αυτοσυμπόνια, ενώ η συνθήκη του άβαταρ υπερείχε στην ικανότητα αλλαγής οπτικής.
Οι περιορισμοί είναι σαφείς. Το δείγμα ήταν μικρό, με 26 άτομα, ενώ δεν συλλέχθηκαν συστηματικά στοιχεία για τη φυλή και την εθνοτική καταγωγή ή την κοινωνικοοικονομική θέση. Επιπλέον, η μελέτη δεν είχε προεγγραφεί. Καθώς όλοι οι συμμετέχοντες δεν είχαν προηγούμενη εμπειρία στον διαλογισμό, δεν είναι γνωστό αν θα προέκυπταν τα ίδια αποτελέσματα σε άτομα με σχετική εξάσκηση. Η εσωτερική συνέπεια της κλίμακας αυτοσυμπόνιας στη γραμμή βάσης ήταν επίσης σχετικά χαμηλή (McDonald's ω=0.64).
Τα ευρήματα πρέπει να ερμηνευθούν και υπό το πρίσμα ότι αφορούν βραχυπρόθεσμες αλλαγές, οι οποίες καταγράφηκαν μετά από μία μόνο συνεδρία διάρκειας 17 λεπτών. Καθώς τα προγράμματα διαλογισμού με συσκευές εικονικής πραγματικότητας αυξάνονται και στη Νότια Κορέα, αναμένεται να συνεχιστούν παρόμοια πειράματα που επιχειρούν να αποσαφηνίσουν ποιοι παράγοντες προκαλούν το αποτέλεσμα.
#ΔιαλογισμόςVR #Αυτοσυμπόνια #Ενσυνειδητότητα #ΕικονικήΠραγματικότητα #ΑλλαγήΟπτικής #ΈρευναΔιαλογισμού #ΔιεθνήςΈρευνα #ΨηφιακόςΔιαλογισμός